7 zachowań które natychmiast zdradzają niską pewność siebie (przestań to robić)

Badania pokazują, że pewne zachowania natychmiast zdradzają niską pewność siebie. No i większość ludzi robi to nieświadomie każdego dnia. Jeśli chcesz przestać sabotować siebie w oczach innych, ten film może być mocno pomocny. Pokażę ci siedem zachowań, które musisz wyeliminować już dziś. O rozwoju inaczej.

Słuchaj, pewność siebie to nie jest coś, czym się rodzisz albo nie rodzisz. To sposób komunikowania się ze światem. A problem polega na tym, że nasze drobne codzienne zachowania wysyłają sygnały o tym, jak bardzo siebie szanujemy. Ludzie podświadomie to wyczuwają w ciągu pierwszych 30 sekund rozmowy. Doktor Crystal Fraser z UT Health definiuje pewność siebie jako pewność zdolności do radzenia sobie z wyzwaniami życiowymi.

A jeśli twoje zachowania mówią coś przeciwnego, no to masz problem. Amy Cady z Harvard Business School udowodniła, że nasze zachowania wpływają na percepcję nas przez innych w sposób niemal natychmiastowy. Dziś przeanalizujemy siedem najczęstszych sygnałów ostrzegawczych, które natychmiast zdradzają. I co najważniejsze, pokażę ci jak to zmienić. Zachowanie pierwsze.

Nadmierne przepraszanie. Słyszysz to codziennie. Przepraszam, że przeszkadzam. Przepraszam za maila. Przepraszam, że istnieją.

Nie serio. Niektórzy ludzie przepraszają za to, że zajmują miejsce w windzie. To nie jest grzeczność. To sygnał, że uważasz siebie za mniej ważnego niż innych. Podania pokazują, że nadmierne przepraszanie wywodzi się z lęku przed odrzuceniem.

Twój mózg myśli: "Jeśli będę ciągle przepraszać, to inni będą mnie lubić". Tylko problem jest taki, że to działa odwrotnie. Ludzie podświadomie traktują cię jako kogoś mniej wartościowego, no bo sam tak się prezentujesz. Mam znajomą Anię, która przepraszała za wszystko. Przepraszała za to, że przyszła na umówione spotkanie.

Przepraszała za to, że zamówiła kawę w kawiarni. Przepraszała nawet za to, że odpowiedziała na pytanie, które ktoś jej zadał. Po pewnym czasie ludzie zaczęli ją omijać i to nie dlatego, że była niekulturalna. Wręcz przeciwnie, ale jej ciągłe przeprosiny sprawiały, że rozmowy z nią zaczęły być męczące. Każdy czuł się jakby robił jej krzywdę samą swoją obecnością.

Badania ze Stanford University pokazują, że ludzie, którzy przepraszają więcej niż trzy razy w 10minowej rozmowie są postrzegani jako mniej kompetentni i mniej pewni siebie. Ale jest też nadzieja. Ania zaczęła zastępować przepraszam słowem dziękuję. Zamiast przepraszam za spóźnienie mówiła dziękuję za cierpliwość. Zmiana natychmiastowa.

Ludzie zaczęli ją postrzegać jako bardziej pozytywną i bardziej pewną siebie. Zachowanie drugie. Unikanie kontaktu wzrokowego. Patrzysz w telefon, w podłogę, w okno, wszędzie, tylko nie w oczy rozmówcy. Myślisz, że jesteś nieśmiały, ale dla innych wyglądasz jak ktoś, kto ma coś do ukrycia albo nie czuje się wystarczająco dobry, żeby patrzeć im prosto w oczy.

Kontakt wzrokowy to podstawa zaufania. Kiedy go unikasz, wysyłasz sygnał: "Nie jestem wart twojej uwagi". A to wpływa na to, jak inni cię traktują. Journal of Personality and Social Psychology opublikował ciekawe badanie. Osoby, które utrzymywały kontakt wzrokowy przez około 60% czasu rozmowy, były oceniane jako bardziej wiarygodne, inteligentne i atrakcyjne.

Ale uwaga, za długi kontakt zerkowy też jest problemem. Powyżej 80% czasu ludzie zaczynają czuć się niekomfortowo. Miałem kiedyś kolega Marcina, programistę, genialny w swojej pracy, ale na spotkaniach patrzył tylko w laptopa. Ludzie zaczęli go postrzegać jako aroganta albo kogoś, kto się nudzi. W rzeczywistości był po prostu nieśmiały.

Kiedy zaczął świadomie patrzeć ludziom w oczy podczas rozmowy, przynajmniej na początku i na końcu każdego zdania, jego kariera ruszyła do przodu. Dostał awans w sześć miesięcy. Zachowanie trzecie. Ciągłe szukanie aprobaty. Co myślisz o moim pomyśle?

Czy to brzmi dobrze? Nie wiem, może się mylę, ale słuchaj, okazjonalne pytanie o opinię to coś normalnego, a wręcz potrzebnego. Ale jeśli robisz to przy każdej decyzji, to pokazujesz, że nie ufasz własnemu osądowi. Ludzie to wyczuwają. No i zaczynają wątpić w twoje kompetencje, no bo ty sam w nie wątpisz.

Badania z psychology Today pokazują, że niepewni ludzie są tak skupieni na sobie i swoim bezpieczeństwie, że paradoksalnie stają się bardziej samolubni. ciągle potrzebują walidacji od innych. To nazywa się validation seingależnia. Dosłownie twój mózg uwalnia dopaminę, kiedy ktoś ci powie, że twój pomysł jest dobry. Problem w tym, że jak każde uzależnienie, tak i tu potrzebujesz coraz większych dawek.

Zaczynasz od pytania o opinię, a kończysz na tym, że nie potrafisz podjąć żadnej decyzji bez konsultacji z połową biura. Pamiętam historię Kasi z działu marketingu. Fantastyczne pomysły, ale każdy musiała skonsultować z trzema osobami przed przedstawieniem. Kiedy w końcu je prezentowała, zabierało jej to tyle czasu na te wszystkie przeprosiny i zdawkowe wtrącenia, że pomysł tracił na silę. Szef zaczął dawać projekty innym.

Kasia myślała, że to przez jej kompetencję, no ale problem był w sposobie prezentacji. Kiedy zaczęła przedstawiać pomysły z przekonaniem, bez pytania o opinię na każdym kroku, bardzo szybko stała się gwiazdą zespołu. Zachowanie czwarte, mówienie o sobie w trybie umniejszającym. Nie jestem ekspertem, ale to może głupio brzmi, pewnie się mylę. To nie jest skromność.

To sabotowanie własnej wiarygodności przed wypowiedzeniem pierwszego sensownego zdania. Wyobraź sobie chirurga, który przed operacją mówi: "Nie jestem pewien, czy umiem to zrobić, ale spróbujmy". Jakbyś się czuł? Tak samo czują się ludzie, kiedy ciągle deprecjonujesz swoją wiedzę oraz opinię. Ten mechanizm nazywa się Self handicaping.

Twój mózg myśli, że jeśli z góry powiesz, że możesz się mylić, to porażka będzie mniej bolesna. Ale Harvard Business Review przeprowadził badania pokazujące, że ludzie, którzy używają disclaimerów przed wypowiedzią tracą do 40% swojej wiarygodności jeszcze przed powiedzeniem meritu. Mój jeden z moich mentorów powiedział mi kiedyś: "Przestań się kajać za swoją inteligencję". Miał rację. Każd może się mylę to sygnał dla mózgu rozmówcy.

Ten człowiek sam nie wierzy w to co mówi. Dlaczego ja miałbym wierzyć? Zmień. Może się mylę na z mojego doświadczenia wynika albo moja obserwacja jest taka, że to drobne zmiany w języku, które zmieniają wszystko. Zachowanie piąte.

Zgadzanie się ze wszystkimi. Wszystkimi. Tak, masz rację. Dokładnie to miałem na myśli. Zgadzam się z tobą.

Brzmi jak bycie miłym, prawda? Problem w tym, że ludzie bez własnych opinii są nudni i do bólu przewidywalni. Jeśli zgadzasz się z każdym, to znaczy, że albo nie masz własnego zdania, albo kłamiesz. W obu przypadkach tracisz szacunek innych. Badania pokazują, że osoby pewne siebie nie boją się wyrażać odmiennych opinii, bo wiedzą, że konflikt to nie koniec świata.

To zjawisko nazywa się People Pleasing i jest bardziej szkodliwe niż myślisz. Kiedy się ze wszystkimi zgadzasz, ludzie przestają cię pytać o opinie. Dlaczego? No bo wiedzą, że i tak powiesz to, co chcą usłyszeć. Stajesz się bezwartościowo jako doradca, partner biznesowy czy nawet przyjaciel.

Znam gościa, który zawsze się ze wszystkim zgadzał. Na początku wszyscy go lubili, no bo był łatwy w kontaktach, ale po jakimś roku ludzie przestali go zapraszać na ważne spotkania. Bo jego opinie nie wnosiły niczego nowego, były przewidywalne. Wszyscy wiedzieli, że się zgodzi. Dopiero kiedy zaczął wyrażać własne przemyślane opinie, nawet jeśli były inne niż te większości, ludzie zaczęli go traktować poważniej.

Zachowanie szóste. Chowanie się za innymi w sytuacjach społecznych. Stoisz z tyłu, nie włączasz się do rozmów, czekasz, aż ktoś inny podejmie inicjatywę. Myślisz, że jesteś ostrożny, ale rzeczywistości pokazujesz, że nie czujesz się wystarczająco dobry, żeby być częścią grupy. Ludzie to zauważają i zaczynają cię ignorować, bo zakładają, że wolisz być w cieniu.

To staje się samospełniającą się przepowiednią. Badania z University of California pokazują, że ludzie formułują opinę o naszej pozycji społecznej w ciągu pierwszych trzech minut interakcji grupowej. Jeśli się chowasz, zostaniesz sklasyfikowany jako follower. mówiąc po polsku obserwator i potem bardzo trudno z tej roli wyjść. Pamiętam konferencję, na której poznałem Tomka.

Stał z boku, nie odzywał się, patrzył w telefon. Myślałem, że to junior albo praktykant. Okazało się, że to senior deweloper z 10letnim doświadczeniem. Ale jego język ciała mówił coś zupełnie innego. Następnego dnia zaczął aktywnie uczestniczyć w dyskusjach, zadawać pytania, dzielić się doświadczeniem.

Ludzie zaczęli go postrzegać kompletnie inaczej. Ta sama osoba, inne zachowanie, całkowicie inna percepcja. Zachowanie siódme. Przepraszanie za swoje opinie. Może to kontrowersyjne, ale nie chcę nikogo urazić.

To tylko moja opinia. Słuchaj, jeśli masz coś do powiedzenia, to powiedz to z przekonaniem, albo w ogóle nie mów. Przepraszanie za własne myśli to sygnał, że sam w nie wierzysz. I jeśli ty w nie wierzysz, to dlaczego mieliby uwierzyć inni? To najbardziej podstępne zachowanie, bo wydaje się kulturalne.

Nie chcę nikogo urazić. Brzmi jak bycie miłym, ale w rzeczywistości to strach przed konfliktem. A ludzie podświadomie czują ten strach i tracą do ciebie szacunek, bo widzą, że boisz się stanąć za tym, co mówisz. Miałem koleżankę, która przed każdą opinią mówiła: "Może się mylę, ale". Po pewnym czasie ludzie przestali jej słuchać.

Dosłownie. Kiedy słyszeli te słowa, wiedzieli, że zaraz usłyszą coś niepewnego i niekonkretnego. Kiedy zaczęła mówić uważam, że zamiast może się mylę, ludzie zaczęli traktować jej opinię poważnie. Ta sama treść, inne opakowanie, kompletnie inny efekt. Bonus.

Ukryty mechanizm wszystkich tych zachowań. Wszystkie mają jeden wspólny mianownik. Pochodzą z lęku przed odrzuceniem. Twój mózg myśli, że jeśli będziesz wystarczająco mały, niewidoczny i ugrzeczniony, to inni cię zaakceptują. To błędne założenie ewolucyjne.

Nasze mózgi są zaprogramowane na życie w małych plemionach, gdzie odrzucenie oznaczało śmierć. Dziś odrzucenie to po prostu przejście do innej grupy, innej firmy, innych znajomych. Badania pokazują, że od 25 do 50% cech związanych z pewnością siebie może być dziedzicznych, ale to nie oznacza, że jesteś skazany na niepewność. Oznacza tylko, że musisz świadomie pracować nad zmianą swoich wzorców behawioralnych. I mówię ci to z perspektywy osoby, która kiedyś była skrajnie nieśmiała.

Pamiętaj, zachowania wpływają na myśli, a nie na odwrót. Zmień sposób, w jaki się zachowujesz, a zmienisz sposób, w jaki myślisz o sobie. Neuroscience pokazuje, że kiedy zmieniasz zachowanie przez 21 dni, twój mózg tworzy nowe ścieżki neuronowe. To znaczy, że pewność siebie można trenować dokładnie tak jak mięsień. Każde nowe pewne siebie zachowanie to trening dla twojego mózgu.

Praktyczne wskazówki na dziś. Po pierwsze przez tydzień obserwuj ile razy przepraszasz. Zapisuj to, będziesz zszokowany liczbą. Po drugie, ćwicz kontakt wzrokowy z kasjerami, kalnerami, przypadkowymi ludźmi. To bezpieczny trening.

Po trzecie, zamiast pytać co myślisz o tym pomyśle, powiedz: "Mam pomysł" i go przedstaw. Po czwarte, zastąp, może się umylę na z mojego doświadczenia wynika. Po piąte, raz dziennie wyraź opinię odmienną od grupy. Niekoniecznie kontrowersyjną, po prostu swoją. Po szóste, na spotkaniach stań albo usiądź blisko centrum, nie z tyłu.

Po siódme, mów uważam, że zamiast może to brzmi głupio, ale te małe zmiany, jak wkrótce się przekonasz, dają wielkie rezultaty. No właśnie. A które z tych zachowań rozpoznałeś u siebie? Napisz w komentarzu. Pamiętaj, szczerość to pierwszy krok do zmiany.

Nie chodzi o to, żebyś był arogancką osobą. Chodzi o to, żeby przestać się sabotować. Jeśli ten film otworzył ci oczy, to zasubskrybuj mój kanał i koniecznie kliknij dzwoneczek, żeby nie przegapić kolejnych treści o praktycznej psychologii. Do zobaczenia za tydzień w kolejnym odcinku. Cześć.

B