Dlaczego uciekasz w nowe pomysły zamiast kończyć stare

Masz trzy projekty w połowie, pięć otwartych zakładek z "inspirującymi" artykułami i nowy pomysł, który właśnie pojawił się w głowie. Ten nowy jest lepszy. Tamte były niedopracowane. Tym razem będzie inaczej.

Nie będzie.

Problem nie w tym, że brakuje ci dyscypliny. Problem w tym, że uciekasz w planowanie, żeby nie musieć kończyć.

Nowe pomysły są łatwiejsze - i twój mózg o tym wie

Nowy pomysł to czysta potencjalność. Zero błędów, zero frustracji, zero momentów "to nie działa tak, jak myślałam". Twój mózg dostaje zastrzyk dopaminy na samą myśl o możliwościach.

Stary projekt? Ma historię. Ma momenty, w których utknęłaś. Ma fragmenty do poprawki. Ma dyskomfort konfrontacji z rzeczywistością - że robienie jest trudniejsze niż planowanie.

neurobiologia jest tutaj bezlitosna. Dopamina wydziela się nie wtedy, gdy osiągasz cel, ale gdy PRZEWIDUJESZ nagrodę. Nowy pomysł to obietnica bez wysiłku. Stary projekt to wysiłek bez gwarancji.

Dlatego przeskakujesz.

To nie choroba - to strategia unikania

Shiny Object Syndrome To przypomina diagnoza. Nie jest. To zachowanie obronne przed dyskomfortem robienia.

Kiedy projekt wymaga wysiłku, twój mózg podsuwa alternatywę: "A może spróbujmy czegoś nowego? Coś świeżego? Coś, co zadziała lepiej?"

To nie ambicja.

To prokrastynacja w przebraniu.

Badania nad samookreśleniem (Self-Determination Theory Ryana i Deci) pokazują, że do działania potrzebujesz trzech rzeczy: autonomii, kompetencji i poczucia sensu. Nowy pomysł daje ci wszystkie trzy - na papierze. Stary projekt konfrontuje cię z brakiem kompetencji w konkretnym momencie. I to boli.

Więc uciekasz w kolejny plan.

Jak to wygląda w praktyce

Piszesz ebooka. Masz 40% tekstu. Nagle pojawia się pomysł na podcast. "To lepiej pasuje do mojej osobowości". Zostawiasz ebooka. Nagrywasz dwa odcinki podcastu. Potem widzisz kogoś, kto robi newslettery. "To bardziej bezpośrednie". Podcast zostaje.

Rok później masz trzy niedokończone projekty i poczucie, że nic nie potrafisz dowieźć.

Problem nie w projektach.

Problem w tym, że nigdy nie nauczyłaś się siedzieć w dyskomforcie robienia.

Jedna zasada zamiast dziesięciu pomysłów

Nie potrzebujesz motywacji. Potrzebujesz bariery wejścia dla nowych pomysłów.

Oto zasada, którą testuję na sobie od lat: żaden nowy projekt nie startuje, dopóki stary nie jest w stanie "wystarczająco dobry".

"Wystarczająco dobry" nie znaczy perfekcyjny. Znaczy: funkcjonalny, opublikowany, zamknięty. Ebook nie musi być bestsellerem - musi być skończony i dostępny. Podcast nie musi mieć miliona słuchaczy - musi mieć pięć opublikowanych odcinków.

Dopiero wtedy możesz przejść dalej.

Jak wdrożyć tę zasadę

Zrób listę wszystkich projektów, które masz w głowie lub w połowie roboty. Wybierz JEDEN. Nie ten, który jest najbardziej ekscytujący. Ten, który jest najbliżej końca.

Zdefiniuj "wystarczająco dobry" dla tego projektu. Konkretnie. "Ebook ma 50 stron i okładkę" to definicja. "Ebook jest dobry" to nie jest.

Wszystkie nowe pomysły zapisuj w osobnym dokumencie. Nie rozwijaj. Nie planujesz. Zapisz i wróć do tego jednego projektu.

Kiedy ten jeden projekt jest "wystarczająco dobry" - możesz wybrać kolejny z listy. Albo jeden z tych nowych. Ale dopiero wtedy.

Co się zmieni

Pierwsze tygodnie będą trudne. Będziesz miała ochotę rzucić ten "nudny" projekt i zacząć coś nowego. To normalne. Dyskomfort robienia nie znika - uczysz się w nim siedzieć.

Ale za trzy miesiące będziesz miała jeden skończony projekt zamiast pięciu w połowie. Za pół roku - trzy skończone. Za rok - portfolio rzeczy, które naprawdę istnieją.

I wtedy zobaczysz różnicę między osobą, która ma pomysły, a osobą, która dowozi.

Inspiracja ma termin ważności. Standard - nie.

Często zadawane pytania

Co zrobić, jeśli mam kilka projektów w połowie i nie wiem, który dokończyć?

Wybierz ten, który jest najbliżej końca - nie ten, który najbardziej cię ekscytuje. Emocje będą się zmieniać, ale skończony projekt to skończony projekt. Zdefiniuj "wystarczająco dobry" i dowieź go do tego stanu. Resztę odłóż na później.

Czy to znaczy, że nie mogę mieć nowych pomysłów?

Możesz je mieć i zapisywać. Ale nie możesz ich rozwijać, dopóki obecny projekt nie jest w stanie "wystarczająco dobry". Nowy pomysł nie zniknie - jeśli jest naprawdę dobry, poczeka. Jeśli nie przetrwa dwóch tygodni w notatniku, to nie był na tyle ważny, żeby rzucać dla niego obecny projekt.

Jak długo powinnam pracować nad jednym projektem, zanim przejdę do kolejnego?

Nie chodzi o czas, tylko o stan. Projekt jest gotowy do zamknięcia, gdy spełnia definicję "wystarczająco dobry", którą ustaliłaś na początku. To może być tydzień albo trzy miesiące - zależy od projektu i definicji. Ważne, żeby ta definicja była konkretna i realistyczna, nie perfekcyjna.

Co jeśli w trakcie projektu okaże się, że to zły pomysł?

Dokończ go w wersji minimalnej albo świadomie go zamknij - ale nie uciekaj w nowy projekt pod pretekstem "to nie ma sensu". Różnica między zamknięciem projektu a uciekaniem: zamknięcie to decyzja z konkretnymi argumentami, ucieczka to impuls "coś innego będzie lepsze". Jeśli naprawdę widzisz, że projekt nie ma sensu - napisz sobie trzy powody i zamknij go oficjalnie.

Czy mogę pracować nad dwoma projektami jednocześnie?

Możesz, ale tylko jeśli jeden z nich jest w trybie utrzymania, a drugi w trybie rozwoju. Przykład: prowadzisz newsletter (tryb utrzymania - jeden mail w tygodniu) i piszesz ebooka (tryb rozwoju). Nie możesz mieć dwóch projektów w trybie rozwoju jednocześnie - wtedy znowu wpadasz w syndrom błyszczącego obiektu.

Źródła

• Fast Company - How to avoid 'shiny object syndrome' as a solopreneur