FOMO – czyli jak strach przed przegapieniem kradnie ci życie, które już masz

Siedzisz wieczorem na kanapie. Jest spokojnie. Właściwie nawet przyjemnie. I nagle sięgasz po telefon – Nie chodzi o to, że czekasz na coś konkretnego. Po prostu sięgasz. Przeglądasz Instagram, potem LinkedIn, potem wracasz na Instagram, bo może coś nowego... Pół godziny później odkładasz telefon z dziwnym uczuciem niepokoju. Jakbyś coś przegapił. Jakbyś był za wolny, za mało aktywny, za mało zaangażowany w życie.

To nie przypadek. To FOMO – Fear Of Missing Out, czyli strach przed przegapieniem. I powiem ci wprost: to jeden z najpodstępniejszych mechanizmów psychologicznych, z jakimi mierzę się zarówno u swoich klientów, jak i – przez długi czas – u siebie samego.

Czym właściwie jest FOMO i dlaczego wszyscy go mają?

FOMO to nie jest nowe zjawisko. Ludzie od zawsze porównywali się z innymi, martwili się, że sąsiad ma więcej, że znajomy awansował szybciej, że ktoś ma ciekawsze życie. Różnica polega na skali. Media społecznościowe sprawiły, że nie porównujemy się już z kilkudziesięcioma osobami ze swojego otoczenia, tylko z tysiącami – a właściwie z ich starannie wyreżyserowanymi wersjami samych siebie.

Z psychologicznego punktu widzenia FOMO karmi się trzema rzeczami: potrzebą przynależności, lękiem przed wykluczeniem oraz skłonnością do porównań społecznych. Andrew Przybylski z Uniwersytetu w Oksfordzie opisał to zjawisko naukowo w 2013 roku, definiując je jako „powszechny lęk, że inni mogą mieć satysfakcjonujące doświadczenia, podczas gdy my jesteśmy nieobecni". Brzmi technicznie, ale w praktyce wygląda tak: twój znajomy wrzucił zdjęcie z plaży, a ty siedzisz w biurze i nagle masz wrażenie, że twoje życie jest jakoś… gorsze.

– i to jest ta prowokacyjna teza, którą lubię stawiać na swoich szkoleniach – FOMO nie dotyczy tego, czego naprawdę chcesz. Dotyczy tego, czego, jak ci się wydaje, powinieneś chcieć. To fundamentalna różnica, do której jeszcze wrócimy.

Jak FOMO wygląda w praktyce – czyli poznaj wroga z bliska

Przez osiemnaście lat pracy z ludźmi widziałem FOMO w dziesiątkach odsłon. Pozwól, że opiszę ci kilka, bo może któraś będzie znajoma.

Klient, nazwijmy go Marek, przyszedł do mnie trzy lata temu. Prowadził własną firmę, zarabiał dobrze, rodzina mu zdrowa. Pytam go, co mu doskwiera. Odpowiada: „Czuję, że wszyscy ruszają do przodu, a ja stoję w miejscu." Zagłębiam się. Okazuje się, że codziennie rano zaczyna dzień od przeglądania LinkedIn, gdzie obserwuje kolejnych znajomych ogłaszających nowe projekty, awanse i sukcesy. Do godziny dziewiątej miał już gotowe poczucie, że jest nieudacznikiem – mimo obiektywnie świetnych wyników swojej firmy. FOMO nie potrzebuje faktów. Żywi się percepcją.

Drugi przykład jest bardziej osobisty. Jakieś sześć lat temu dostałem zaproszenie na konferencję branżową, na którą naprawdę nie miałem ochoty jechać. Byłem zmęczony, miałem pełno pracy, potrzebowałem spokoju. Pojechałem. Dlaczego? Bo bałem się, że „coś mnie ominie". Że tam będą rozmowy, kontakty, okazje – i że jak nie pojadę, zostanę z tyłu. Wróciłem wyczerpany, bez żadnego wartościowego kontaktu, z poczuciem straconego czasu. Zapłaciłem realną cenę za wyimaginowane zagrożenie.

FOMO objawia się też w mniej oczywisty sposób:

Przyjmujesz zaproszenia na spotkania, na które nie masz ochoty, bo „a nuż się coś wydarzy".

Zaczynasz kolejny kurs online, zanim skończyłeś poprzedni.

Śledzisz dziesiątki newsletterów, podcastów i kanałów, bo boisz się, że coś ważnego cię ominie.

Nie możesz się skupić na jednym projekcie, bo zawsze wydaje się, że inny byłby lepszy.

Czujesz niepokój, gdy masz wolny wieczór bez żadnych planów.

Rozpoznajesz siebie? Spokojnie. To nie jest dowód na słabość charakteru. To dowód na to, że jesteś człowiekiem żyjącym w 2024 roku, otoczonym systemami zaprojektowanymi tak, żeby ten strach podsycać.

Dlaczego platformy społecznościowe są maszynami do produkowania FOMO

Chcę tu być bardzo konkretny, bo to nie jest temat do filozofowania. Algorytmy mediów społecznościowych są zaprojektowane tak, żeby maksymalizować twój czas spędzony na platformie. Najskuteczniejszym sposobem, żeby cię przy sobie zatrzymać, jest właśnie wywoływanie lekkiego niepokoju – poczucia, że może coś cię omija, że jeszcze chwila scrollowania i znajdziesz to, czego szukasz.

Nir Eyal, autor książki „Hooked" (po polsku: „Na haku"), opisał dokładnie ten mechanizm: zmienna nagroda. Nie wiesz, co znajdziesz przy następnym przewinięciu ekranu – może coś nudnego, a może coś fascynującego. Ta nieprzewidywalność uzależnia tak samo jak jednoręki bandyta. I podobnie jak w kasynie, dom zawsze wygrywa.

Rozumienie tego mechanizmu nie sprawia, że automatycznie przestajesz mu ulegać. Ale daje ci coś cennego: możliwość wyboru. Kiedy wiesz, że ktoś celowo wywołuje w tobie ten niepokój dla własnego zysku, łatwiej powiedzieć: „Nie, dziękuję."

JOMO – radość z nieobecności, czyli antidotum, które działa

Kilka lat temu w obiegu pojawiło się pojęcie JOMO – Joy Of Missing Out, czyli radość z przegapiania. To przypomina kolejny modny akronim, ale za tym kryje się coś naprawdę istotnego.

JOMO to nie jest odcięcie się od świata ani udawanie, że nic cię nie interesuje. To świadomy wybór bycia tam, gdzie jesteś, w pełni – zamiast ciągłego monitorowania, co się dzieje gdzie indziej.

Praktycznie wygląda to tak:

Ustal priorytety przed otwarciem telefonu, nie po. Zanim sprawdzisz, co nowego w sieci, zdecyduj, czego dzisiaj naprawdę chcesz – dla siebie, dla swojej pracy, dla relacji. To zmienia perspektywę z reaktywnej na proaktywną.

Wprowadź strefy bez ekranu. Poranki, posiłki, godzina przed snem. Brzmi prosto, bo jest proste. I naprawdę działa – z własnego doświadczenia mówię, że pierwsze dwa tygodnie są trudne, potem staje się to naturalne.

Rób regularny przegląd subskrypcji. Co tydzień – albo przynajmniej co miesiąc – sprawdzaj, jakich newsletterów, kanałów i kont nie czytasz. Wypisuj się bez żalu. Nikt nie oceni.

Odróżniaj ciekawość od lęku. Przed sprawdzeniem czegoś zatrzymaj się na sekundę i zapytaj siebie: „Robię to, bo jestem ciekawy, czy dlatego, że się boję czegoś przegapić?" To jedno pytanie potrafi zmienić całą dynamikę.

Głębsza praca: skąd naprawdę bierze się twój strach przed przegapieniem

Tutaj dochodzimy do sedna. FOMO, tak jak większość lęków, jest objawem – nie przyczyną. Za strachem przed przegapieniem najczęściej kryje się jedno z kilku głębszych przekonań:

„Moje życie nie jest wystarczająco dobre." To przekonanie sprawia, że nieustannie szukasz dowodów na zewnątrz, że robisz dobrze – i jednocześnie nieustannie znajdujesz dowody na to, że inni robią lepiej.

„Jeśli czegoś nie wykorzystam, stracę szansę na zawsze." To klasyczna mentalność niedoboru. Prawda jest taka, że większość „niepowtarzalnych okazji" albo wróci w innej formie, albo nie była tak wyjątkowa, jak się wydawała.

„Wartość człowieka mierzy się tym, ile robi." To przekonanie jest szczególnie silne wśród ambitnych ludzi. Jeśli nie jesteś zajęty, coś jest z tobą nie tak. Przerwa to lenistwo. Spokój to stagnacja.

Praca z tymi przekonaniami to nie jest temat na jeden artykuł. Zajmujemy się tym miesiącami w coachingu. Ale pierwszy krok możesz zrobić teraz: zadaj sobie pytanie, czego naprawdę chcesz – nie czego się boisz stracić. To fundamentalna zmiana perspektywy.

Wróćmy do tego, co mówiłem wcześniej: FOMO nie dotyczy tego, czego naprawdę pragniesz. Dotyczy wyimaginowanych strat. Gdy zaczynasz koncentrować się na tym, co chcesz budować, a nie na tym, czego się boisz nie mieć – strach traci grunt pod nogami.

Kilka słów na koniec – i konkretne zadanie dla ciebie

Powiem ci szczerze: sam nigdy nie byłem wolny od FOMO w stu procentach. Nadal czasem sięgam po telefon bez powodu, nadal zdarza mi się poczuć niepokój, gdy widzę, że ktoś realizuje projekt, o którym sam myślałem. Różnica polega na tym, że teraz to zauważam. I zamiast reagować na autopilota, mam chwilę na świadomy wybór.

To jest właśnie cel: nie wyeliminowanie lęku – bo to niemożliwe i niepotrzebne – lecz odzyskanie sterów. Bycie panem swoich decyzji, a nie ich zakładnikiem.

Mam dla ciebie konkretne zadanie na ten tydzień:

Przez siedem dni, zanim sięgniesz po telefon rano, zapisz na kartce jedną rzecz, na której chcesz się skupić danego dnia.

Wieczorem – krótko oceń: czy to zrobiłeś? Jeśli nie, co cię rozpraszało?

To nie magiczny rytuał. To narzędzie do budowania świadomości. A świadomość to punkt wyjścia do wszystkiego, co chcesz zmienić.

Jeśli ten artykuł dał ci do myślenia – napisz w komentarzu, jak FOMO objawia się w twoim życiu. Serio jestem ciekaw. I nie, to nie jest puste zaproszenie do interakcji. Przez osiemnaście lat dowiedziałem się więcej od ludzi, którzy dzielili się swoimi doświadczeniami, niż z jakiejkolwiek książki.

Źródła

Przybylski, A. K., Murayama, K., DeHaan, C. R., Gladwell, V. (2013). Motivational, emotional, and behavioral correlates of fear of missing out. Computers in Human Behavior, 29(4), 1841–1848.

Eyal, N. (2014). Hooked: How to Build Habit-Forming Products. Portfolio/Penguin.

Baumeister, R. F., Leary, M. R. (1995). The need to belong: Desire for interpersonal attachments as a fundamental human motivation. Psychological Bulletin, 117(3), 497–529.

Festinger, L. (1954). A theory of social comparison processes. Human Relations, 7(2), 117–140.

Abel, J. P., Buff, C. L., Burr, S. A. (2016). Social Media and the Fear of Missing Out: Scale Development and Assessment. Journal of Business & Economics Research, 14(1), 33–44.