Etat czy własna firma? Przestań pytać, co się bardziej opłaca

Etat nie jest więzieniem, a własna firma nie jest biletem do wolności. To dwie różne drogi, które wymagają innego charakteru, innej odporności i innego sposobu myślenia o pieniądzach. Najwięcej ludzi przegrywa Nie chodzi o to, że wybrali etat albo biznes. Przegrywają, bo wybrali ścieżkę pod wpływem cudzych opowieści, presji otoczenia albo chwilowej frustracji.

Jedni słyszą: „Rzuć etat, pracujesz na marzenia szefa”. Drudzy: „Nie zakładaj firmy, bo stracisz wszystko”. Obie rady mogą być równie szkodliwe. Człowiek, który nie znosi niepewności, może zamienić firmę w codzienny koszmar. Z kolei ktoś przedsiębiorczy, zamknięty przez lata w sztywnych strukturach, może powoli tracić energię, poczucie sprawczości i szacunek do samego siebie.

Nie ma jednej odpowiedzi na pytanie: etat czy własna firma? Jest za to kilka bardzo niewygodnych pytań, na które trzeba odpowiedzieć uczciwie. Bez pozy, bez udawania człowieka sukcesu i bez oglądania się na znajomego, który wrzuca do internetu zdjęcia z laptopem na plaży.

Bo firma prowadzona z plaży zwykle kończy się tym, że piasek wpada do klawiatury, klient nie płaci faktury, a telefon dzwoni w niedzielę o 21.00.

Etat daje stabilność, lecz nie zawsze daje spokój

Etat ma zalety, których wiele osób zaczyna doceniać dopiero po pierwszym trudnym roku prowadzenia firmy. Regularne wynagrodzenie, płatny urlop, przewidywalność części obowiązków, świadczenia i mniejsza odpowiedzialność za całe przedsiębiorstwo to nie są drobiazgi. To konkretna wartość.

Jeśli pracujesz na etacie, najczęściej wiesz, ile pieniędzy wpłynie na konto. Wiesz też, że nie musisz osobiście zdobywać każdego klienta, wystawiać faktur, prowadzić rozmów z urzędem, pilnować płatności i martwić się, czy wystarczy na pensje dla zespołu. Nawet jeżeli masz stresującą pracę, zakres odpowiedzialności ma zwykle wyraźniejszą granicę niż w biznesie.

Problem zaczyna się wtedy, gdy stabilność mylisz z bezpieczeństwem. To nie jest to samo.

Możesz mieć umowę, dobrą pensję i stanowisko z ładną nazwą, a mimo to być całkowicie zależnym od jednej decyzji zarządu, jednego kryzysu w branży albo jednego przełożonego. Etat daje regularność, lecz nie zwalnia z budowania własnej wartości na rynku pracy.

Widziałem wiele osób, które przez kilkanaście lat były świetne w swojej firmie, ale zaniedbały własny rozwój. Nie aktualizowały umiejętności, nie budowały kontaktów, nie pokazywały efektów pracy poza organizacją. Gdy przyszła reorganizacja, były oburzone. Mówiły: „Przecież tyle dla nich zrobiłem”. To prawda, tylko firma nie jest rodziną. Firma jest organizacją, która podejmuje decyzje w swoim interesie.

Dobry etat nie polega na tym, że możesz przestać się rozwijać. Dobry etat polega na tym, że rozwijasz się bez konieczności samodzielnego dźwigania całego ryzyka biznesowego.

Etat jest rozsądnym wyborem, jeśli:

cenisz przewidywalny dochód bardziej niż potencjalnie wyższe, lecz nieregularne zarobki;

masz ważne zobowiązania rodzinne lub finansowe i nie dysponujesz poduszką bezpieczeństwa;

lubisz swoją specjalizację, lecz nie chcesz zajmować się sprzedażą, marketingiem i administracją;

dobrze działasz w zespole oraz w jasno określonych strukturach;

potrafisz negocjować warunki pracy, rozwój i wynagrodzenie, zamiast tylko narzekać na szefa.

Nie ma nic mało ambitnego w świadomym wyborze etatu. Mało ambitne jest zostawanie w pracy, której nienawidzisz, bo boisz się wysłać jedno CV albo odbyć trudną rozmowę o podwyżce.

Własna firma daje sprawczość, lecz odbiera wygodne wymówki

Własna firma pociąga, bo obiecuje niezależność. I rzeczywiście: możesz wybierać klientów, kierunek działania, sposób obsługi, ofertę i rytm pracy. Możesz stworzyć coś po swojemu. Dla wielu osób to jest wartość większa niż wygoda etatu.

Jest jednak druga strona. W firmie szybko kończą się wygodne wymówki. Gdy nie ma klientów, trudno przez lata mówić, że „rynek się nie poznał”. Gdy sprzedaż spada, nie wystarczy powiedzieć, że dział marketingu zawiódł, jeżeli działem marketingu jesteś ty. Gdy klient odchodzi, musisz spojrzeć na ofertę, komunikację, jakość obsługi i relacje, zamiast czekać, aż ktoś inny rozwiąże problem.

To jest ciężar, którego nie widać na zdjęciach przedsiębiorców. Własna firma oznacza, że nawet gdy odpoczywasz, część głowy liczy koszty, terminy, zobowiązania i ryzyko. Na początku biznes rzadko daje więcej wolnego czasu. Najczęściej daje mniej. Czasem znacznie mniej.

Pamiętam rozmowę z mężczyzną, który odszedł z dobrze płatnej pracy w handlu i założył małą firmę usługową. Po trzech miesiącach powiedział: „Myślałem, że wreszcie będę sam sobie szefem. Tymczasem mam dwudziestu szefów, a każdy z nich jest klientem”. Powiedział to z irytacją, ale zrozumiał coś ważnego. W firmie nie uciekasz od odpowiedzialności przed ludźmi. Po prostu zmienia się grupa ludzi, przed którymi odpowiadasz.

Klient oczekuje jakości. Księgowość oczekuje dokumentów. Urząd oczekuje terminów. Pracownik oczekuje pensji. Partner życiowy oczekuje, że czasem odłożysz telefon. Dzieci oczekują, że będziesz obecny nie tylko fizycznie.

Firma nie jest dla ludzi, którzy chcą pracować mniej. Jest dla tych, którzy są gotowi przez pewien czas pracować mądrzej, ciężej i bardziej odpowiedzialnie niż większość.

Firma może być właściwym wyborem, jeśli:

potrafisz podejmować decyzje mimo niepełnych informacji;

umiesz rozmawiać o pieniądzach i nie traktujesz sprzedaży jak czegoś wstydliwego;

masz konkretny problem rynkowy do rozwiązania, a nie tylko marzenie o „byciu na swoim”;

potrafisz działać bez ciągłego zewnętrznego nadzoru;

akceptujesz, że część prób nie wyjdzie i nie będziesz za to oklaskiwany;

masz finansowy plan na gorsze miesiące, a nie wyłącznie entuzjazm.

Entuzjazm jest potrzebny. Nie opłaci jednak składek, sprzętu, podatków ani rachunków. Biznes potrzebuje emocji do startu, ale potrzebuje liczb, żeby przetrwać.

Najgorszy powód do założenia firmy: ucieczka od szefa

Nie zakładaj firmy bo masz fatalnego przełożonego. To jeden z najczęstszych błędów, jakie obserwuję. Człowiek jest zmęczony kontrolą, chaosem, brakiem uznania albo toksyczną atmosferą. Myśli: „Pokażę im. Otworzę coś własnego”.

Emocjonalnie to zrozumiałe. Strategicznie bywa katastrofalne.

Złość może pomóc podjąć decyzję o zmianie pracy. Rzadko jest dobrą podstawą do zbudowania firmy. Biznes nie powinien być zemstą na byłym pracodawcy. Powinien być odpowiedzią na realną potrzebę klientów.

Własna firma nie leczy automatycznie problemów, które nosisz w sobie. Jeżeli odkładasz trudne rozmowy, w biznesie będziesz odkładać rozmowy z klientami i kontrahentami. Jeżeli nie umiesz stawiać granic, będziesz odbierać telefony o każdej porze. Jeżeli boisz się wyceniać swoją pracę, będziesz pracować za małe pieniądze, tylko pod własnym logo.

Miałem kiedyś kontakt z kobietą, która odeszła z korporacji i zaczęła sprzedawać usługi projektowe. Miała świetne umiejętności, dobre portfolio i pierwszych klientów. Po pół roku była bardziej wyczerpana niż wcześniej. Dlaczego? Ponieważ w korporacji nie potrafiła odmawiać dodatkowych zadań, a jako właścicielka firmy nie potrafiła odmawiać klientom. Brała każdą poprawkę, każdy pilny termin i każde zlecenie „na wczoraj”. Zmieniła środowisko, lecz nie zmieniła mechanizmu działania.

Przełom nastąpił dopiero wtedy, gdy podniosła ceny, wprowadziła jasne zasady współpracy i przestała przepraszać za swoje granice. Firma zaczęła zarabiać lepiej, choć przez pewien czas miała mniej klientów. To lekcja, którą warto zapamiętać: więcej pracy nie zawsze oznacza więcej biznesu. Czasem oznacza tylko więcej zmęczenia.

Nie musisz wybierać od razu: zbuduj most między etatem a firmą

Wiele osób traktuje decyzję zero-jedynkowo: albo składam wypowiedzenie i zakładam firmę, albo zostaję na etacie na zawsze. To fałszywy dylemat. Między tymi skrajnościami jest dużo miejsca na rozsądne testowanie.

Jeżeli chcesz prowadzić biznes, nie musisz od razu palić mostów. Możesz zacząć od małego projektu po godzinach, sprawdzić zainteresowanie usługą, przygotować ofertę, porozmawiać z potencjalnymi klientami i policzyć koszty. Nie chodzi o to, żeby przez trzy lata „szykować się do startu”. Chodzi o to, żeby podejmować ryzyko etapami.

Praca na etacie może finansować rozwój przyszłej firmy. To nie jest tchórzostwo. To dojrzałość. Największym błędem jest rzucenie stabilnego dochodu bez klientów, bez oszczędności i bez planu, a potem nazywanie chaosu odwagą.

Zanim odejdziesz z etatu, wykonaj pięć konkretnych działań

Policz swoje miesięczne minimum. Zapisz koszty życia, raty, zobowiązania i wydatki, których nie możesz odłożyć. Nie zgaduj. Sprawdź historię konta.

Zbuduj poduszkę finansową. Ustal kwotę, która pozwoli ci przetrwać kilka słabszych miesięcy bez desperackiego brania każdego zlecenia.

Porozmawiaj z co najmniej dziesięcioma potencjalnymi klientami. Nie pytaj tylko, czy „pomysł im się podoba”. Zapytaj, za co realnie zapłaciliby i jaki problem chcą rozwiązać.

Sprzedaj przed dopracowaniem wszystkiego. Nie potrzebujesz idealnej strony internetowej, logo za kilka tysięcy ani pięćdziesięciu postów w mediach społecznościowych. Potrzebujesz pierwszego klienta.

Ustal granicę decyzji. Na przykład: „Odchodzę z etatu, gdy przez sześć miesięcy firma osiąga określony poziom przychodu” albo „Gdy mam podpisane trzy stałe umowy”.

To nie są gwarancje sukcesu. W biznesie nie ma gwarancji. Są za to decyzje, które ograniczają ryzyko podejmowane z głową.

Co naprawdę mówi o tobie wybór etatu albo firmy

Wybór ścieżki zawodowej nie jest testem odwagi. Nie jesteś gorszy, jeśli nie chcesz prowadzić firmy. Nie jesteś też automatycznie bardziej ambitny, jeśli ją prowadzisz.

Znam właścicieli firm, którzy zarabiają dobrze, a jednocześnie są zakładnikami własnej działalności. Nie potrafią wyjechać na tydzień bez telefonu, bo wszystko przechodzi przez nich. Znam też specjalistów na etacie, którzy mają świetne dochody, zdrowe relacje, rozwijają kompetencje i pracują z poczuciem sensu. Kto z nich wygrał? Ten, kto zbudował życie zgodne ze swoimi wartościami, a nie z cudzą definicją sukcesu.

Niektórym ludziom potrzebna jest autonomia. Inni potrzebują poczucia wspólnoty, przewidywalności lub mistrzostwa w konkretnej dziedzinie. Jeden chce budować zespół i produkt. Drugi chce być najlepszym ekspertem w organizacji. Oba cele są w porządku, o ile wynikają z prawdziwego poznania siebie.

Zadaj sobie kilka pytań:

Czy bardziej męczy mnie brak wpływu, czy brak stabilności?

Czy umiem sprzedawać swoje usługi i rozmawiać o cenie?

Czy chcę prowadzić ludzi, czy przede wszystkim wykonywać swoją pracę ekspercką?

Jak reaguję, gdy przez kilka miesięcy nie mam pewności co do dochodów?

Czy marzę o firmie, czy marzę po prostu o ucieczce z obecnej pracy?

Jaką cenę jestem gotów zapłacić za większą niezależność?

Ostatnie pytanie jest kluczowe. Każda droga ma cenę. Etat może kosztować cię część autonomii. Firma może kosztować cię spokój, czas i energię, zwłaszcza na początku. Dojrzałość polega nie na szukaniu drogi bez kosztów, lecz na świadomym wyborze kosztu, który jesteś gotów ponieść.

Nie wybieraj etykiety. Wybierz odpowiedzialność

Nie potrzebujesz nazywać się przedsiębiorcą, żeby być samodzielnym i skutecznym. Nie potrzebujesz etatu, żeby żyć odpowiedzialnie. Najważniejsze pytanie brzmi: czy bierzesz odpowiedzialność za swoją sytuację zawodową?

Jeśli pracujesz na etacie, potraktuj siebie jak markę: rozwijaj umiejętności, zbieraj konkretne osiągnięcia, dbaj o relacje zawodowe i ucz się rozmawiać o swojej wartości. Jeśli prowadzisz firmę, przestań udawać, że samo zaangażowanie wystarczy. Pilnuj finansów, ucz się sprzedaży, buduj procesy i nie próbuj robić wszystkiego samodzielnie.

Najgorsza decyzja to nie etat ani firma. Najgorsza decyzja to trwanie przez lata w miejscu, które cię niszczy, przy jednoczesnym przekonywaniu siebie, że nic nie da się zrobić.

Wybierz jedną rzecz i zrób ją w ciągu najbliższych siedmiu dni. Jeśli myślisz o firmie, porozmawiaj z pierwszym potencjalnym klientem albo policz swoje miesięczne minimum. Jeśli jesteś na etacie, umów rozmowę o rozwoju, odśwież CV lub zapisz się na szkolenie, które zwiększy twoją wartość.

Nie czekaj na moment, w którym przestaniesz się bać. Taki moment zwykle nie przychodzi. Działaj wtedy, gdy strach przestaje być wymówką, a zaczyna być sygnałem, że robisz coś ważnego dla własnego życia.