Niska samoocena: skąd się bierze i jak naprawdę można ją zmienić

Większość ludzi, którzy trafiają do mnie na sesje, nie mówi wprost: „Mam niską samoocenę". Mówią: „Nie wiem, czemu zawsze daję się wchodzić ludziom na głowę", „Chyba po prostu nie nadaję się do tej roboty", albo „Wszyscy są lepsi ode mnie, tylko ja jakoś tego nie widzę". To są różne opakowania tego samego problemu. I przez 18 lat pracy jako psycholog i trener widziałem ten problem w setkach różnych twarzy.

Zanim przejdziemy dalej, powiem ci jedno: niska samoocena to nie jest cecha charakteru. To nie jest coś, z czym się rodzisz i co masz do końca życia. To jest wyuczone przekonanie. A wszystko, czego się nauczyłeś, możesz się oduczyć. To przypomina truizm? Może. Zaraz pokażę ci, dlaczego to zdanie jest fundamentalne i jak z niego skorzystać w praktyce.

Czym właściwie jest samoocena i dlaczego tak łatwo ją pomylić

Samoocena to nie to samo co pewność siebie. To nie to samo co narcyzm ani wiara w swoje umiejętności. Samoocena to twoja fundamentalna odpowiedź na pytanie: „Czy zasługuję na to, żeby być traktowany dobrze?" — przez innych i przez siebie samego.

Psychologowie, między innymi Nathaniel Branden w swojej klasycznej pracy „Sześć filarów poczucia własnej wartości", rozróżniają dwa komponenty samooceny: poczucie własnej skuteczności (wiara, że potrafię radzić sobie z wyzwaniami) i poczucie własnej wartości (wiara, że zasługuję na szacunek i miłość). Można mieć świetne wyniki w pracy i jednocześnie czuć się wewnętrznie pustym. Znam to z autopsji — przez lata byłem bardzo skuteczny zawodowo, a jednocześnie każdy wieczór kończyłem z poczuciem, że to tylko kwestia czasu, zanim wszyscy się zorientują, że jestem zwykłym oszustem. To się nazywa syndromem oszusta (ang. impostor syndrome) i jest bliskim krewnym niskiej samooceny.

Niska samoocena objawia się na wiele sposobów, które pozornie ze sobą nie wyglądają jak rodzeństwo:

Ciągłe przepraszanie za swoje istnienie

Trudność z przyjmowaniem komplementów (klasyczne: „Och, to nic takiego")

Perfekcjonizm jako mechanizm obronny

Unikanie wyzwań, bo „po co próbować, skoro i tak mi nie wyjdzie"

Agresja i dominacja nad innymi — tak, to też może być niska samoocena w przebraniu

Uzależnienie od oceny innych ludzi

Widzisz, jak różnorodna może być ta bestia? Dlatego tak trudno ją rozpoznać u siebie.

Skąd się bierze niska samoocena — prawda, która może zaboleć

Chcę być z tobą szczery, nawet jeśli to, co powiem, nie będzie przyjemne. Niska samoocena w zdecydowanej większości przypadków ma swoje korzenie w dzieciństwie i relacjach z opiekunami. Powodem jest to, że pewne komunikaty zostawiają ślad głębiej, niż ktokolwiek planował.

Mam pacjenta — nazwijmy go Marcin — który przez całe życie słyszał od ojca: „Mogłeś zrobić lepiej". Nawet kiedy przynosił czwórkę z matematyki. Nawet kiedy wygrał zawody pływackie. Ojciec Marcina sam był wychowywany w kulturze nieustannego podnoszenia poprzeczki, nie pochwalał słabości, bo uważał, że pochwała rozmiękcza. Marcin w wieku 42 lat, z własną firmą i rodziną, wciąż słyszał w głowie tamten głos. Każde jego sukcesy były „mogło być lepiej".

Skąd jeszcze bierze się niska samoocena? Z kilku konkretnych źródeł:

Krytyka bez konstruktywności — kiedy jako dziecko słyszysz, że coś jest złe, ale nikt ci nie tłumaczy jak to naprawić, uczysz się, że jesteś problemem, a nie że masz problem do rozwiązania

Warunkowa miłość — „kocham cię, kiedy jesteś grzeczny" uczy cię, że twoja wartość zależy od zachowania, wyników, tego, czy sprawiasz komuś przyjemność

Porównywanie do rodzeństwa lub rówieśników — „Twoja siostra to zawsze…" — zdanie, które niszczy miliony samoocen co roku

Przemoc fizyczna lub emocjonalna — to oczywiste, ale warto powiedzieć wprost: przemoc zawsze niszczy obraz siebie u ofiary

Brak bezpiecznej więzi — dzieci, które nie mają stabilnej, ciepłej relacji z opiekunem, budują przekonanie, że nie są warte troski

Społeczne odrzucenie — mobbing w szkole, wykluczenie z grupy rówieśniczej zostawia blizny, o których dorośli często zapominają, że w ogóle istnieją

Do tego dochodzą późniejsze doświadczenia: toksyczne związki, zwolnienie z pracy, publiczna porażka. Te zdarzenia nie tworzą niskiej samooceny od zera, ale trafiają w istniejące już pęknięcia i je poszerzają.

Dlaczego „myśl pozytywnie" to jedna z najgorszych rad, jakie możesz dostać

Słyszałeś pewnie setki razy: „Musisz bardziej w siebie wierzyć", „Powtarzaj przed lustrem, że jesteś wartościowy", „Myśl pozytywnie i wszystko się zmieni". Przepraszam, że to powiem tak bezpośrednio, ale to jest ściema.

Kiedy masz głęboko zakorzenione przekonanie, że jesteś bezwartościowy, i zaczynasz powtarzać sobie, że jesteś cudowny — twój mózg traktuje to jak kłamstwo i jeszcze bardziej się broni. Badania Joanne Wood z Uniwersytetu Waterloo wykazały, że osoby z niską samooceną, które stosowały pozytywne afirmacje, czuły się po nich gorzej, nie lepiej. Bo zdania, w które nie wierzysz, są tylko hałasem.

Praca nad samooceną to nie malowanie ścian. To wymiana fundamentów. Wymaga cierpliwości, uczciwości i często — dobrego przewodnika.

Jak naprawdę pracować nad samooceną — konkretnie i bez lania wody

Dochodzimy do sedna. Podzielę tę pracę na kilka poziomów, bo każdy z nich jest ważny i każdy odpowiada na inną warstwę problemu.

Krok pierwszy: Zidentyfikuj przekonania, nie objawy

Zamiast walczyć z zachowaniem (np. „przestanę przepraszać za wszystko"), zajmij się przekonaniem, które to zachowanie napędza. Zadaj sobie pytanie: „Co muszę o sobie wierzyć, żeby zachowywać się właśnie tak?" Kiedy odkryjesz to przekonanie — np. „jestem ciężarem dla innych" — możesz z nim pracować.

Polecam ćwiczenie, które stosuję z klientami od lat: weź kartkę, napisz u góry „Wierzę, że jestem…" i dokończ zdanie bez cenzury. Nie to, co powinieneś myśleć. To, co naprawdę czujesz. Potem zapytaj siebie: „Kiedy po raz pierwszy to pomyślałem? Kto mi to powiedział?" Często samo to odkrycie przynosi ulgę — bo rozumiesz, że to nie jest twoja prawda, tylko cudze słowa, które przez lata udawały twoją prawdę.

Krok drugi: Terapia — i przestań się tego wstydzić

Powiem to wprost: jeśli masz głęboko zakorzenioną niską samoocenę, samodzielna praca może nie wystarczyć. Nie chodzi o to, że jesteś słaby. Dlatego, że niektóre rany potrzebują świadka — kogoś, kto pomoże ci zobaczyć to, czego sam sobie pokazać nie potrafisz, bo jesteś zbyt blisko.

Najbardziej skuteczne podejścia terapeutyczne przy niskiej samoocenie to:

Terapia poznawczo-behawioralna (TPB) — pomaga identyfikować i zmieniać zniekształcone przekonania o sobie

Terapia schematów — sięga do wczesnych wzorców, czyli do korzeni problemu

EMDR (przetwarzanie za pomocą ruchu oczu) — szczególnie skuteczna, gdy niska samoocena jest związana z traumatycznymi doświadczeniami

Terapia ACT (terapia akceptacji i zaangażowania) — uczy obserwowania negatywnych myśli bez utożsamiania się z nimi

Krok trzeci: Działaj wbrew przekonaniu — małymi krokami

Samoocena nie rośnie od myślenia o sobie lepiej. Rośnie od dowodów, które zbierasz w codziennym życiu. Kiedy zrobisz coś, co było dla ciebie trudne — powiesz „nie" kiedy chciałeś powiedzieć „nie", zamiast ugrzęznąć w ugrzecznionym „może" — twój mózg rejestruje: „Dałem radę". Jeden dowód to za mało. Sto dowodów zaczyna zmieniać przekonanie.

Konkretnie: zacznij od jednej małej rzeczy dziennie, w której postawisz granicę, wyrazisz opinię lub zrobisz coś dla siebie bez usprawiedliwiania się. Nie rewolucja — ewolucja.

Krok czwarty: Zmień otoczenie, jeśli ono cię niszczy

Możesz pracować nad sobą latami i robić ogromne postępy w gabinecie psychologa, a potem wracać do domu lub pracy, gdzie ktoś systematycznie torpeduje każdy twój wysiłek. Środowisko ma znaczenie. Toksyczne relacje — czy to romantyczne, rodzinne, czy zawodowe — są jak dziura w łódce: możesz wiosłować ile chcesz, ale łódka nadal tonie.

Nie mówię, że masz natychmiast zrywać wszystkie trudne relacje. Mówię, że bez uczciwej oceny, kto w twoim otoczeniu cię wspiera, a kto ciągnie w dół — praca nad samooceną będzie trwać dwa razy dłużej i kosztować dwa razy więcej energii.

Krok piąty: Współczucie dla siebie — nie mylić z użalaniem się

Kristin Neff, badaczka z Uniwersytetu Teksańskiego, przez lata dokumentowała wpływ self-compassion — czyli współczucia wobec siebie — na zdrowie psychiczne. Wyniki są jednoznaczne: osoby, które traktują siebie z taką samą życzliwością, z jaką potraktowałyby bliskiego przyjaciela w trudnej chwili, mają wyższą odporność psychiczną, lepszą samoocenę i lepiej radzą sobie z porażkami.

Następnym razem, kiedy popełnisz błąd i będziesz miał ochotę bezlitośnie się katować, zatrzymaj się i zadaj pytanie: „Co powiedziałbym przyjacielowi w tej samej sytuacji?" A potem powiedz to sobie.

Co chcę, żebyś zabrał z tego tekstu

Przez 18 lat widziałem ludzi, którzy przyszli do mnie z przekonaniem, że „tak już mają" i „nie da się tego zmienić". Większość z nich myliła się. Zmiana jest możliwa — ale wymaga pracy, której nie zastąpi żaden wpis motywacyjny w internecie.

Niska samoocena to nie wyrok. To historia, którą kiedyś ktoś ci opowiedział o tobie samym i którą ty uznałeś za prawdę. Twoja praca polega na tym, żeby tę historię zrewidować — nie wymazać, bo twoje doświadczenia są częścią ciebie — ale zobaczyć ją z dystansu i zdecydować, które jej fragmenty chcesz dalej nosić.

Zacznij dziś od jednej rzeczy: zapisz jedno przekonanie o sobie, które cię ogranicza. Tylko jedno. I zadaj sobie pytanie — czy to jest moja prawda, czy cudze słowa, które stały się moim więzieniem?

Odpowiedź na to pytanie może zmienić więcej, niż myślisz.

Źródła

Branden, N. (1994). The Six Pillars of Self-Esteem [Sześć filarów poczucia własnej wartości]. Bantam Books.

Neff, K. D. (2011). Self-Compassion: The Proven Power of Being Kind to Yourself [Współczucie dla siebie: Udowodniona siła życzliwości wobec siebie]. William Morrow.

Wood, J. V., Perunovic, W. Q. E., & Lee, J. W. (2009). Positive self-statements: Power for some, peril for others. Psychological Science, 20(7), 860–866.

Young, J. E., Klosko, J. S., & Weishaar, M. E. (2003). Schema Therapy: A Practitioner's Guide [Terapia schematów: Przewodnik praktyka]. Guilford Press.

Hayes, S. C., Strosahl, K. D., & Wilson, K. G. (2011). Acceptance and Commitment Therapy: The Process and Practice of Mindful Change [Terapia akceptacji i zaangażowania]. Guilford Press.

Mruk, C. J. (2006). Self-Esteem Research, Theory, and Practice: Toward a Positive Psychology of Self-Esteem [Badania, teoria i praktyka samooceny]. Springer Publishing.